شاید خوندن پست امروزم برات خسته کننده باشه ولی باور کن انقدر دلم گرفته بود که نشد ننویسم ...

چند روزه دلم بد جوری هوای شما رو کرده .حتی هوای تویی که دیروز غروب دیدمت .حتی هوای تویی که بودنت رو احساس نمی کردم ولی حالا جای خالیت آزارم میده .. دلم برا وقتی که همه کنار هم بودیم تنگ شده .باور کن هر بار که توی دانشکده پا می زارم انگار باز همه دور هم جمع می شیم ...من میخوام همه مون رو با هم اینجا ..توی کلاسای تاریک ساختمان هیدرولیک . توی پیچ و خم های گروه .سرکوه بلند .توی آزمایشگاه شیمی و حتی کافی شاپ همیشگی مون با شفتالوگلاسه های کذایی و فال های قهوه ! دلم از کلاس هایی که مجبوری توش وانمود کنی بزرگ شدی به هم می خوره ...

حالا می فهمم همه ی قول هایی که به هم داده بودیم چرند بود .یادته توی دفتر خاطراتت نوشته بودم هیچ وقت روی عکسامون غبار فراموشی نمی شینه ؟ حالا حرفمو پس میگیرم .زمان گذشته و هیچ چیز نمی تونه ما رو به اون روزا بر گردونه .هیچ کس نمی تونه ما رو باز تو اردوی دکتر احمدی کنار هم جمع کنه .. هیچ کس .. حتی خود خدا ...

نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم مهر 1385ساعت 11:7 توسط آفتابگردون | |