امان ازحرفهای تکراری! حتما می دانی که ناگزیرم از نوشتن بهار من! حتما مرا دیگر بهتر از خودم می شناسی بس که برایت مینویسم و پاک میکنم، بس که برایت روزها و شب هایم را نقاشی میکنم! راستی سکوت تو چند حرف دارد؟ 4 حرف؟ کمتر یا بیشتر؟ نکند سکوت تو هم مثل مال من طعم سفر دارد!

بهار من! آن سوی شیشه عجیب سرد است ولی اینجا آتشی روشن کرده ام از حضور امن تو! اگر بدانی ته دلم چقدر گرم شده است! بهار من! اگر بدانی وقتی اینجور تو را مخاطب قرار میدهم چقدر از این فصل دلگیر دور میشوم! برمیگردم به زیر طاق یاسهای بنفش، باز صدای تو توی گوشم می پیچد! اگر بدانی چقدر با تو من خوشبختم! به من بگو مگر میشود یک قلب را اینگونه تسخیر کرد؟ مگر میشود برای گنجشککی که دیشب روی برف ها یخ زده است کاری کرد؟ چطور میشود با تکرار یک اسم فقط، تا صبح پای پنجره اشک ریخت؟ خدا کند کسی جز تو حرفهایم را نخواند، آخرهیچ کس جز خودت نمیداند حرفت که میشود، چطور دلم می لرزد! آن وقت خیال میکنند دیوانه ام! نیستم نه؟

بگذریم به رسم همه ی گذاشتن ها و گذشتن ها هر چند حرفهایم با تو تمامی ندارد. به آخر که میرسم تازه هزارو یک جمله ی ناتمام شروع میشود برای گفتن فقط به خودت!

بهار من! عشق همیشه غرق در شکوفه ی من! شاید دلیل تکرارهایم این باشد که کمی بیشتر از همیشه دلم هوایت را کرده است! کمی بیشتر از همیشه دوستت دارم و کمی بلندتر از همیشه صدایت میکنم! و چقدروقتی اینطور منتظرت هستم دلم روشن است، آخر گره نظربند سبزم باز شده است...

                                                                              

 

نوشته شده در یکشنبه بیست و پنجم آذر 1386ساعت 10:35 توسط آفتابگردون | |