به زور ساعت 8 بیدار شدم. پنجره رو باز کردم، مه توی کوچه پائین اومده بود مثل یه روز بهاری. چقدر این هوا رو دوست داشتم!

ساعت 9 کلاس داشتم. طبق معمول انقدر وقت تلف کردم که ساعت 9:20 رسیدم دانشکده ولی خب دکی مثل همیشه منتظر مونده بود. سرکلاس انقدر کتابو ورق زدم و با موبایل ور رفتم که آخرش استاد گفت: انگار خسته شدید؟ منم سریع خودکارو گذاشتم رو میز و ختم کلاس رو اعلام کردم ساعت 11:20 بود. یه کم کار داشتم ولی الی قول گرفت که برگردم دانشکده. طرفای نهار برگشتم. الی و ترلان و ستاره داشتن اون ورا می پلکیدن که منم ملحق شدم بهشون، سولماز هم اومد و رفتیم علوم اجتماعی. المیرا یه حساب سرانگشتی بهمون داد از تعداد ساندویچ هایی که یکی توی عمرش میخوره و عواقب خطرناکش و ما تبریک گفتیم به امید به زندگی بالایی که داره و باز ساندویچ خوردیم!! امروز انگار تاثیر این هوای بهاری بود که انقدر سرحال بودم و شیطونیم گل کرده بود! توی این فاصله چندتایی هم بهمون ملحق شدن و بامزه ترین بحث  باز شیرین بود که شاگردش نگار براش کادوی ولنتاین گرفته بود و بهنوش که هی میگفت: یه عمر ما رو الکی از بی اف ترسوندن ببین چه چیزایی واسه آدم میگیره!! چند ساعتی اونجا بودیم و باز انقدرخندیدم که صدام گرفت. برگشتیم دانشکده که چندنفری باز به جمع اضافه شدن و میتینگ اصلی با حضور هنرمندان تقلید صدا و تصویر شروع شد و آخرین تیکهای کلیه ی کادر گروه رو مرور کردن ولی من بیشتر از همه به روناک خندیدم و به دکتر شاهین سوسول! و چیزی که هی توی ذهنم مرور میشد روزی بود که توی بوفه داشتیم فال میگرفتیم، ترم اول بودیم و چقدر از دعوای دختر ترم بالائیه حساب برده بودیم! اون موقع به نظرم خیلی عاقل می یومد ولی بعدها فهمیدم که چقدر آدم بی مغزیه!

 کم کم بچه ها متفرق شدن و ما رفتیم کمی قدم بزنیم. مدتها بود دلم تنگ شده بود واسه راه رفتن روی جدول ها، واسه چیپس خوردن، واسه غذا دادن به پیشی ها! انقدر رفتیم تا آخرش یه نیمکت پیدا کردیم و من جزوه ی الی رو گذاشتم زیرم و نشستم روش، اخه مال خودم حیف بود! خب همه میدونن که من یه نسبت دوری با پترس پسر فداکار دارم!

نفهمیدم کی  شد عصر و من یخ کرده بودم. هوا همچنان مه آلود و شرجی بود و من داشتم به این فکر میکردم چیزهایی هست که من هیچ وقت نخواهم تونست فراموششون کنم...

پ.ن. ۱. این هم از مقاله ی 50 کلمه ای و فروم پیشرفت تحصیلی

 پ.ن. ۲. ولنتاین مبارک