از کجا میشه شروع کرد نوشته ای رو که نمیدونی گلایه است یا یه نامه ی عاشقانه توی یه شب بارونی عجیب. راستش امشب وقتی به رسم هر شب به خاطره ی چشمهای معصوم تو شب بخیر گفتم یه سوال توی ذهنم مثل نیلوفر بالا رفت: اینکه اگه نگفته بودی که برمی گردی، باز همین قدر دوستت داشتم؟ باز شبای بارونی به هوای تو پشت پنجره مینشستم ؟ باز با عبور هر رهگذر صدای قلبم تندتر میشد به هوای اومدن تو؟ نمیدونم... ولی یک چیز رو خوب میدونم، اینکه دوست داشتن تو یک عشق چارده سالگی نبود، تو مثل جریان خونم تمام وجودم رو تسخیر کردی و نفس هام از حضور سبز تو خیس شدن. کسی چه میدونه انتظار یعنی چی؟ کسی چه میدونه که من وقتی پرم از اضطراب رسیدن تو چطور میتونم آروم بگیرم؟ کسی چه میدونه...

یادت هست که با اومدن بهار فصل زندگی من و تو شروع میشد؟ یادته شکوفه های سیب با تو چه میکردن و یاسهای بنفش با دل سرگشته ی من؟ هنوز هم همونم، هنوز هم وقتی بارون می یاد دلمو می بازم، هنوز هم وقتی بارون می یاد یاد تو می افتم، خیابونهای خیس، چراغای روشن و خاموش و مه نفس های تو وقتی همه ی ترس هام رو به آخر می بردی. میدونی بعد از رفتن تو چقدر ترسو شدم؟بعد از تو من موندم و خط ها و رنگ ها! تو من رو دست کی سپردی و رفتی؟ هیچ فکر کردی وقتی برگردی شاید من همون دخترکی نباشم که چشمهاش از عشق می درخشید و دستهاش همه چیز رو قربونی تو میکرد؟ هیچ فکر کردی که شاید این دخترک نحیف تحمل بار این دوری رو نداشته باشه و جا بزنه؟ تو نباید این طور سخت امتحانش میکردی، اینطور نیست؟

نمیدونم با بهاری که میرسه چیکار میکنم! دستای خسته ام، چشای بیتابم مطمئن نیستم که تا اومدن تو منو یاری بکنن! کاش نمیگفتی که برمیگردی، کاش منتظرم نمی ذاشتی ولی چه کار میشه کرد وقتی من هنوز هم جمله های مه گرفته ی تو رو با همه ی روزای آفتابی دنیا عوض نمیکنم، وقتی هنوز هم وقتی بارون می باد یاد چشای تو می افتم، وقتی هنوز هم شرجی عطر یاسهای بنفش دلم رو زیر و رو میکنه، وقتی هنوز هم خیال تو چشام رو خیس میکنه و اسمت دلم رو می لرزونه! چه کار میشه کرد...

یا فکری برای بهار بکن یا فکری برای من، یا فکری برای بارون بکن یا فکری برای چشای خیس من، یا فکری برای من بکن یا فکری برای خودت، خود سبز و خواستنی ات، خودت،  که میدونی من بدون تو قول نمی دم... من  بدون تو قول هیچ چیز رو نمی دم.