چقدر دلم تنگ شده بود برايت؛ ولي چه مي شود كرد كه روزمرگي هاي اين روزهاي پر از تكرار برق چشمهاي تو را مي دزدد و من مانده ام كه چطور بدون تو اين روزها را زنده ام! تو هم باورت نمي شود، مي دانم! اين روزها سقف اتاق پر شده از دعاهاي من كه بالاتر نرفته اند چه برسد كه برسند به آن ور آسمان.. عجيب است! همه چيز عجيب است! دوست داشتنت انقدر در سكوت عجيب است.. نمي شود از تو با هيچ كس حرف زد..

نمي شود نوشت! خيال مي كنم نوشتن است كه احساسم را به تو كم رنگ كرده است؛ احساس مي كنم كسي تو را از من گرفته است؛ تو را از ميان حرف هايم ربوده اند. كسي به من حسوديش شده است و آنوقت يك نيمه شب كه من در آغوش روياهايت خواب بوده ام تو را براي هميشه مال خودش كرده است.. اينطور بايد باشد! كاش مي گفتي كدام دست تو را از خواب هاي من چيده است كه ديگر به خوابم نمي آيي و نسيم چشمهايت واژه هايم را بيدار نميكند.. كاش مي وزيدي؛ خشك خشك شده ام..

هيچ كس باورش نمي شود ولي اين نبودن توست كه دارد من را ذره ذره آب مي كند مي خواهم داد بزنم: وقتي تو نيستي دیگر هيچ چيزي به كار من نمي آيد و حرف هايم آنقدر خود را به ديوارهاي نحيف ذهن مي كوبند تا از نفس مي افتند و به گفته شدن آلوده نمي شوند.. چه كرده اي با دل من، خودت مي داني؟ دلم نمي آيد بگويم آزار ولي روح من آزرده شده است.. همان چيزي كه هميشه از آن مي ترسيدم! انگار به كسي خنديده باشم و همان بلا سر خودم بيايد.. ديگر با شعر و غزل هم كاريش نمي شود كرد. حق داري حرف هايم را نفهمي چون با تب چند درجه اينها را خط خطي مي كنم، از سر خيلي چيزها كه اولش ناچاري است!

کم کم دلم دارد براي كتابهايي كه مدتهاست آن گوشه افتاده اند، مي سوزد كه كاري از من برايشان ساخته نيست..كارم شده است نشستن همين جا و ... تو هم هيچ وقت حال من را نفهميدي! هوا كه سرد نيست پس چرا دست هايم مي لرزند؟ چرا يك لحظه از پيش چشمم كنار نمي روي؟ چرا اين كابوس را تمام نمي كني؟

پ.ن.۱. بعد یه سال و اندی جون کندن بالاخره کارای پایان نامه رو شروع کردم. اینم عکس آفتابگردونای کوچولوی من که تازه به دنیا اومدن. خدایا منو به خاطر جوانه دار کردن آفتابگردونایی که قراره تا آخر عمرشون خورشیدو از پشت پنجره تماشا کنن ببخش!