امروز چندمين روزي بود كه با احساس مبهم صبح بيدار شدم ساعت 6 بود و بارون مي يومد. خيالم از بابت آفتابگردونا راحت بود چون ديروز تا دير وقت توي گلخونه بودم و جاشونو رديف كرده بودم.

 مث كارگرا قابلمه غذامو برداشتم و راه افتادم، بارون حالا شديدتر شده بود، مه پايين اومده بود و ترافيك بود؛ طرفاي هشت و نيم بود كه رسيديم و اين تازه شروع فيلم امروز بود؛ همه جا خيس بود و گلا داشتن يخ مي زدن؛ 

 خواستم لامپهاي سديمي رو روشن كنم تا ني ني ها يه ذره نور و گرما بگيرن كه ديدم آب بارون ريخته روي لامپها و همه سوختن و به عبدي و بايبوردي و استاد و زمين وزمان درود فرستادم! آوردم پيك نيك رو روشن كنم، كبريت ها همه خيس بودن، بالاخره يه فندك گير آورديم كه من دستمو هم باهاش سوزوندم، ديروز هم  ميله ي داغ دستمو سوزونده بود! توي ماهيتابه چايي درست كرديم چون سماور هم سوخته بود، چاي خورديم و تازه يه ذره گرم شديم.

من بيچاره توي اين سرما بايد 40 تا داده هم مي گرفتم كه بدتر سردم ميشد. 32 تاشو خوندم و 8 تا رو گذاشتم واسه وقتي كه استاد مي ياد آخه گفته بود امروز مي ياد. زنگيدم به استاد كه گفت هوا بده و نمي ياد؛ انگار از كجا مي خواد بياد مردك دون!!!

 كلي خوشحال شدم كه نمي ياد و با خيال راحت كارمو تموم كردم و بچه ها همچنان توي كريدور دورتا دور خانوم مهندس نشسته بودن و اونم داشت يه بند خاطره مي گفت. منم چند ديقه بهشون ملحق شدم و خانوم مهندس انگار از من الهام گرفت و شروع كرد به تعريف كردن خاطراتي از خواهرش فرناز كه كلي خنديديم! بعدش من معذرت خواستم و رفتم توي پارتيشن خودم

اين روزها خيلي به خلوت اينجا عادت كردم؛ اينجا آرامش عجيبي دارم كنار 240 تا بوته ي آفتابگردون، جايي كه تموم شهر رو مي شه از بالا نگاه كرد و اينكه مي شه خوب فكر كرد يا اينكه به چيزي فكر نكرد! الان مدتي هست كه احساس ركود عجيبي توي ذهنم مي كنم انگار كه دلم نمي خواد به چيزي فكر كنم و فقط مي خوام اتفاق ها مث جريان آب مسير خودشونو پيدا كنن و من خودم رو براي تغيير دادن چيزهايي كه نمي تونم بيشتر از اين اذيت نكنم.. زندگي ساده تر از اين حرفهاست.. و شايد بي تفاوتي اين روزها باعث شده كه مهسا و فروغ  يه بند بگن كه انقدر انرژي رو از كجا مي يارم و خانوم مهندس گلخونه كه مدام از بابت چاي و بيسكويت تشكر ميكنه و شنيدم كه گفته منو مث دخترش دوست داره و از شادابي من اون هم انرژي ميگيره، نميدونم شايد از روي لباسها و لاك هاي رنگارنگم اين فكر رو مي كنه و يا به خاطر شيطنتهايي باشه كه وقتي من والميرا با هم باشيم نميشه جلوشونو گرفت! مي گه اومدن ما حال و هواي گرفته ي اينجا رو عوض كرده! كسي چه ميدونه شايد!

 يكي يكي بچه ها رفتن و من و الي تهنا شدم، كنار بخاري پارتيشن زماني روي سكو نشستيم و موزيك گوش داديم و تا ذره ي آخر غذا رو خورديم، سالاد ماكاروني با مخلفات كه دست پخت من بود و الي خيلي دوست داره و مدام به من مي گفت كه كمتر بخورم تا اون بيشتر بخوره!

 حالا ديگه بارون بند اومده بود... و من داشتم به جمله ي دوستي فكر ميكردم كه انگار متوجه حال عجيب اين روزهاي من شده و از ديواري حرف مي زد كه من دور خودم كشيدم! ديوار..  نه، من فقط مي خوام آروم باشم...