امروز بعد از چند بار زنگ زدن و تک زنگ و اس ومس توسط الی بالاخره به زور ساعت نه و نیم خودمو رسوندم دانشکده. از در داخل نشده بودم که الی از پشت غافلگیرم کرد ولی من نترسیدم ( یک به هیچ، من یک اون هیچ) بعدش 50 لیتر آب مقطربار زدیم و راه افتادیم طرف گلخونه.. راننده آژانس یه پیرمرد کنجکاو بود که گیر داده بود ما توی این ظرفمون اسید داریم! تقریبا یه ربعی طول کشید تا قبول کنه توی ظرف آبه. حسابی  ذهن جستجوگرش فعال شده بود و نیم ساعتی زمان برد تا سوالاتش در مورد آب مقطر تموم شه و بعد تا گلخونه با المیرا کل کل کردن سر مسیر رفتن به گلخونه؛ منم این وسط همش میگفتم:" مامان، بابا دعوا نکنید!!" معصوم توی گلخونه بود، من نی نی ها رو آب میدادم و معصومه هم وایساده بود کنارم و خیلی دپرس حرف می زد. می گفت دیگه نمی تونه زبانشو برسونه، به زور مامانش داره ارشد میخونه و..  من تازه شستم خبردار شد که این طفل معصوم به شدت تحت تاثیر غرزدن های ماست چون استاد راهنماش همین استاد مائه. معطل نکردم و شروع کردم به آسمون ریسمون بافتن و اینکه استاد خیلی کمک میکنه وایشالا ما هم بهت کمک میکنیم و کلی اراجیف دیگه! کم کم دیدم که این دوست ناز ما گل از گلش وا شد! فکر می کنم گاهی آدم نباید حرفهای مثبت رو از هم دریغ بکنه وقتی میشه با چند تا جمله ی معمولی حال یکی رو عوض کرد.. بگذریم ..خانوم مهندس اومد و مثل همیشه یه بند حرف میزد و واسه من میوه پوست می کند، کلا خانوم مهربونیه.. خدا لوله بازکن و آقا یحیی رو رسوند و خانوم مهندس از سر ما واشد و رفت سراغ اونا. تندی آفتابگردونارو آب دادم و برگشتم. بدجوری ترافیک بود و چند تا آمبولانس راهو بسته بودن. یه زن خودشو از روگذر انداخته بود پایین و من حسابی دلم واسش سوخت! حتما طفلی راه دیگه ای پیش روش نمونده بوده! تا راهنمایی پیاده اومدم. خونه که  رسیدم مامان فرمود که عروسی تحریم شده، منم کلی اصرار کردم که تنهایی برم ولی گفتن کسی نمیره و منم بی خیال شدم و تا غروب خوابیدم. غروب رفتیم دنبال عروس. تا خواستم رویا رو ببوسم آروم تو گوشم گفت: باهات قهرم! منم آروم تو گوشش گفتم که نذاشتن بیام! طرفای 12 بود که خسته و کوفته برگشیتم و این تازه شروع بی خوابی امشب بود.. موزیک بلند، تند، ملایم، عوض کردن بالش و.. همش بدتر بیخوام کرد تا الان! حالا که دارم اینارو مینویسم کم کم داره هوا روشن میشه ولی هنوز یه ذره هم خواب تو چشام نیومده... راستی عیدتون مبارک.

پ.ن. شب که از نیمه می گذرد گویی فکرهایم غربال می شوند، آنهایی که دوست نداری یک طرف می مانند و آنهایی که دوست داری مثل جریانی از نور در مسیرهای تنگ ذهن راه می افتند. اندیشه ی ماندن در من نمانده است، جرعه ای از زوال به من ببخش؛ جرعه ای از تقدس دستهایت را به من بنوشان، ای نور محض!