وای که چقدر روز خوبیه امروز، طوریکه همش حس میکنی اکسیژن به مغزت نمیرسه و هی پنجره رو باز میکنی که تا کمی هوای تازه بیاد تو و بعدش از سوز سرما دل و روده ات می ریزه به هم و تندی پنجره رو میبندی و بعدش باز مغزت بنفش میشه از خوشی و باز پنجره روباز میکنی و دوباره میبندی و دوباره باز میکنی و... (بالاخره باید یه جوری ثابت کنی که خل شدی!)  بعد یه هفته کامل سرکار بودن امروز وقت کنگره تموم می شه و دکتر احمق نتونست کاری واسم بکنه! خدایا به جای دادن این استاد یه کالباس به من میدادی که بدم گربه صنم بخوره راحت شم. عجب غلط بزرگی کردیم با این انتخاب گرایش کردنمون! ولش کن چقد غر میزنم من! آخه با این اوضاعی که پیش میاد ذوق نمی مونه واسه آدم! گفتم ذوق یاد ذوق افتادم؛ دیروز با خاله جون رفتیم نمایشگاه استاد نقاشیش؛ خاله جون هم لطف کرد و به استادش گفت که منم نقاشی می کنم و استادش هم لطف کرد و گفت که می خواد کارامو ببینه و منم لطف کردم و اکسپت کردم  فک کن!خدا میدونه چقد دلم تنگ شد واسه بوی رنگ تصمیم گرفتم تندی یه بوم بگیرم و یه چیزی شروع کنم. بعدش تندی رفتم نسیم و تندی تصمیمم عوض شد که بچه بی خیال شو! و تندی بی خیال شدم و رفتم خونه! چرا اینجوری شدم جمله هام افتادن رو دور تسلسل! البته بیشترش تقصیر این پرفسور بغل دستیمه که نیم ساعتی هست داره یه بند با صدای بلند با تلفن صحبت میکنه و من سر و ته جمله هامو گم میکنم.