شاه نشین چشم من تکیه­گه خیال توست

جای دعاست شاه من بی تو مباد جای تو...

امروز هم طبق روال چند روز اخیر صبح زود(همون ساعت 10 خودمون) رسیدم آزمایشگاه و طبق معمول فروغی و خانومش و پریسا اونجا بودن. اینجا خیلی معذبم چون این دوتا روی تز دکتراشون کارمیکنن و من عین قارچ بینشون سبز شدم و هی باید الویت با اونا باشه؛ آزمایشگاه خودمون آماده میشد راحت میشدیم از این شرایط معذب. امروز فقط تونستم 10 تا عصاره بگیرم و بقیه وقتم صرف ته دیگ سوسک ارلن ها شد که 2 روز بود توی اسید کلریدریک بودن و آب توی دلشون تکون نخورده بود و امروز اسیدسولفوریک 98درصد ریختم روشون که اگه این یکی هم اثر نکرد باید به عنوان فسیل معرفیشون کنم. قضیه اش از این قراره که یه سری حشره توی ارلن هام قتل عام شدن که به هیچ نحوی نمیتونم پاکشون کنم( حالا سعی نکن تصور کنی، حالت به هم میخوره ها!) و توی این شرایط چندش، پریسا اینجا جشن سالگرد ازدواج گرفته و با خانوم فروغی میز چیدن؛ از صبح چند کلمه بیشتر باهاشون حرف نزدم، یه چای و شکلات خوردم و البته عناب که گویا سوغات شهرشونه و من کلا یادم رفته اینا اهل کجان، بیرجند یا بروجرد یا بجنورد نمیدونم! مطمئنم این خانوم فروغی فک میکنه خیلی دختر آروم و بی آزاریم که صبح تا غروب اینجام و با کسی حتی حرف هم نمیزنم! خودم هم تعجب میکنم از اینکه انقدر بی حوصله باشم و انقدر زود از همصحبتی دیگران خسته بشم، انگار که همه انرژیم تخلیه شده باشه، ترجیح میدم این آهنگای تکراری رو بارها گوش بدم ولی مجبور نباشم به آسمون ریسمون بافتنهای دیگران گوش بدم و البته این زمستون دلگیر هم بی تأثیر نیست که اینطور آدمو غرق دلزدگی میکنه...

وای که چقدر خسته م، کاش رها میشدم از دغدغه­های این روزها، مثل وقتی که گذشتن روزها، مثل حالا، شمارش معکوس نبود...

ای که تویی همه کسم، بی تو میگیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم به هرچی میخوام میرسم