1. اینجا چهارشنبه آخر سال است ولی نه از ترقه خبری هست و نه از رقص دخترها و پسرهایی که معلوم نیست امشب از کجا پیدایشان می شود. اینجا فقط منم با تو، اینجا دیگر هیچ کسی من و تو را کنار هم نمی شناسد، من را با چادر صورتی گلدارم؛ شب سردی است گویا ولی دلم از آتشی که تو برافروخته ای گرم گرم است... عقب تر می روم جوری که بشود خوب نگاهت کنم، زیر سایه درگاه، آن ته ته، می نشینم. هیچ دلیلی برای ترسیدن از تو نیست، تو مثل من قلموهایت را به رنگ می زنی و با رنگها دوست می شوی؛ تو مثل من با واژه ها بازی می کنی؛ تو مثل من عاشق باران می شوی... چقدر خوب که امشب آمدم اینجا تا کمی با هم حرف بزنیم و چقدر لبریزم از دوست داشتن تو، وقتی حس می کنم پای حرفهایم نشسته ای؛ آخر آدمها یک رسمی دارند که همیشه حوصله هم را ندارند؛ ولی شکر که تو از جنس ما نیستی وگرنه شب سختی بود اگر تو امشب حوصله ام را نداشتی، امشب که انقدر دوستت دارم! تو جنس ات از نور است! چقدر بی دلیل امشب گریه ام بند نمی شود و چقدر حرف دارم برایت، نمی توانی تصورش را هم بکنی! ولی نه حالا نه وقت گلایه است و نه خواستن و نخواستن چیزی... امشب فقط آمده ام نگاهت کنم.. فقط نگاهت کنم... چقدر خسته ام از نبودنت، چقدر خسته ام...

رعد و برق می زند و باران شروع می کند به باریدن. دلم می لرزد نازنینم؛ نمیدانم از سرمای امشب است و یا از شکوه این مصاحبت عاشقانه... باران تندتر می بارد حالا، همه انگار از باران فرار می کنند، صحن خالیه خالی است. آنجا کنار پنجره ی فولاد کسی گریه میکند، فریاد می زند و صدایش میان صدای شر شر باران گم می شود؛ او هم مثل من صدای بال فرشته ها را امشب اینجا شنیده است انگار... بوی شب بوها بلند شده است.. بهشت همین جاست، وقتی انقدر دوستم داری...

شب فصل تراویدن توست، فصل ترانه ی توست، وقت کاویدن تو: گشتن میان واژه ها، میان حرف ها، و ثبت کلماتی از جنس نور. شب مال توست، و این برگ های سفید و این رنگ های سبز که عطر تو را خواهند گرفت، یادگار عبور رویایی نامت.

بلند می شوم، باید بروم داخل.

بوی گل می پیچد، هیچ وقت اینجا را اینطور خلوت ندیده بودم، حالا دیگر باورم می شود که با دعوت خودت آمده ام امشب، جلوی جلو، زانو می زنم کنار ضریح طلا، سرم را می چسبانم به ضریح، گرمایی سبز تمام تنم را گرم می کند، بگو چرا امشب اشکهایم بند نمی شوند؟ همه اش دلتنگی هایی است که نخواستی پیش هیچ کس بگویم، مگر نه؟... بوی بهشت می آید...

2. چند دقیقه ای بیشتر به تحویل سال نمانده است و اینجا جایی فقط به اندازه یک کاشی برای نشستن هست. دخترکی جلویم ایستاده و به عکس خودش در شیشه عینک من می خندد. دستم را می گیرد و من تازه می فهمم داشته به من لبخند می زده و حواسش بوده که حواسم اصلا به او نیست. دستش را می گیرم، بلند می خندد. دعای تحویل را که می خوانند باز بابا گریه میکند و من. صدای کف و سوت و صلوات قاطی می شود؛ دختر کوچولو خم می شود و یکی از شکلات هایی که روی زمین می افتد را به من می دهد و دوباره دستم را می گیرد. یک اسکناس که تازه تر از بقیه است پیدا میکنم برایش، بچه ها همیشه عاشق عیدی اند.

3. بهار سختی بود، روزهای بی برگشت. شبهای خاموش، کوچه های بی باران، و انتظار سوسوی چشمان فسفری تو در میان قاب کهنه ای، و عکس پاره ای پشت چهار چوب پنجره ها. بهار سختی بود، ثانیه های لجوج، دست های سرد، نفس های سخت تا سنگین، پشت چهار چوب سینه ها. بهار سختی بود، مقلب القلوب را خواندیم، مدبراللیل را گفتیم و سال تحویل شد، و تو باز نبودی. با تو اما بی تو، پشت چهار چوب آیینه ها.